شیخ طوسی از ( کافور خادم ) روایت کرده که گفت :
حضرت امام علی نقی علیه السلام فرمود به من که فلان سطل را در فلان محل بگذار که من برای نماز وضو بگیرم وفرستاد مرا پی حاجتی وفرمود چون برگشتی سطل را بگذار که مهیا باشد. پس آن حضرت بر قفا خفت تا خواب کند ومن فراموش کردم که فرمایش حضرت را به عمل آورم وآن شب ، شب سردی بود، پس یک وقت ملتفت شدم که آن حضرت برخاسته برای نماز ویادم آمد که من سطل آب را نگذاشتم در آن محل که فرموده بود. پس از جای خود دور شدم از ترس ملامت آن حضرت ومتاءلم بودم از جهت آنکه آن حضرت به تعب ومشقت خواهد افتاد برای تحصیل آن سطل آب .
ناگاه مرا ندا کرد نداء غضبناک ، من گفتم : انا للّه چه عذر آورم ؟ بگویم فراموش کردم چنین کاری را و چاره ای ندیدم از اجابت آن حضرت ، پس به حال رعب وترس رفتم به خدمتش .
فرمود: وای بر توآیا ندانستی رسم وعادت مرا که من تطهیر نمی کنم مگر به آب سرد، برای من آب گرم نمودی ودر سطل کردی .
گفتم : به خدا سوگند که من نه سطل را در آنجا گذاشتم ونه آب در آن کردم .
فرمود: اَلْحَمْدُللّهِ به خدا قسم که ما ترک نخواهیم کرد رخصت خدا را و رد نخواهیم کرد عطای اورا، حمد خداوندی را که قرار داد ما را از اهل طاعتش وتوفیق داد ما را به اعانت نمودن از برای عبادتش ، همانا پیغمبر صلی اللّه علیه وآله وسلم فرمود که خداوند غضب می کن بر کسی که قبول نکند رخصتش را.
منتهي الآمال - عباس قمی