نفس خسته ی زنی تنها
پشت این قافله به جا مانده
چشم هایش شبیه ابر بهار
بین دستان او دعا مانده

روی خود را بگیرد از زینب
تا نبیند اشک مادر را
میسپارد به دست اقیانوس
بچه های عزیز حیدر را

زینبش را به سینه چسباند و...
گریه اش بوی پر کشیدن داشت
بغض ، راه نفس گرفته از او
غصه ی پیرهن دریدن داشت ...