تا فاطمه آماده بهر دوختن شد
مملوّ غم دل گشت و گرم سوختن شد

افتاده پرده روی چشمانِ کبودم
گودال را دیدم دلم غرقِ محن شد

دیدم شده پنجاه سال بعد امّا
با این تفاوت که غم او سهمِ من شد

می دوختم پیراهنی با آه و با اشک
دیدم که دعوا بر سر این پیرُهن شد

تا پیرهن را دوختم از سمت پهلو
با نعل تازه یوسفم دیدم...