من از حاجت چه لبریزم تو از اعطا چه سرشاری
تمام لطف‌ها از چشمه‌ی تو می‌شود جاری

تو باران را به گندمزار دل‌هامان فرستادی
صفای دِه تویی در سالهای سبزِ بسیاری

گره وا‌ می‌کنی از پنجره فولاد گیسوها
تو امّید زنی تنها کنار تخت بیماری

زمین تا می‌خورم تو می‌تکانی رخت‌هایم را
تویی که ناجی دلهای مانده زیر آواری

مرا که این‌قدَر دور تو می‌گردم ببخش ، آخر
ندارم غیر قربانت شدن در زندگی کاری

من از قبل تولد خادم درگاه تو بودم
نشان خادمی در سینه‌ی من می‌تپد،آری



سعیده کرمانی