دانلود برنامه بحارالاشعار

گلچین دوبیتی ویژه ایام فاطمیه و شهادت حضرت زهرا (س)

شعر مداحی رباعی حضرت زهرا (س) - گلچین دوبیتی ویژه ایام فاطمیه و شهادت حضرت زهرا (س) - اشعار مداحی دهه فاطمیه

حسينم اينهمه به سينه آذرم نزنيد
نمک به زخم دل درد پرورم نزنيد
در اين مدينه همينجا سر مرا ببريد
غلا ف تيغ به بازوي مادرم نزنيد

نخلي که شکسته ثمرش را نزنيد
مرغي که زمين خورده پرش را نزنيد
ديديد اگر که دست مردي بسته
ديگر در خانه همسرش را نزنيد

بر سوخته باغ ما دگر سر نزنيد
اين خانه آتش زده را در نزنيد
از که گذشت مادري را ديگر
در خانه به پيش چشم دختر نزنيد

گل من چون تو را در گل بپوشم
ز هجران تو خون دل بنوشم
در ايام جواني قسمتم شد
که تابوت تورا گيرم به دوشم

به خاک افتاده جسم اطهرش بود
به روي دا من فضه سرش بود
ميان آن همه رنج و غم ودرد
به فکر غصه هاي همسرش بود

همه عهد خدا بشکسته بودند
عليه ما به هم پيوسته بودند
از آن در خانه ام از پا فتادم
که دست شئهرم را بسته بودند

دعايي زير دارم شبانه
تو آمين گو اي ماه يگانه
الهي هيچ مظلومي نبيند
عزيزش را به زير تازيانه

پس از تو همچنان مرغ اسيرم
که هم از لاله هم از دانه سيرم
به جان باغبان اي گل دعا کن
که امشب در قفس تنها بميرم

چرا بال و پر مارا شکستي
نهال بي بر مارا شکستي
الهي بشکند دستت مغيره
که دسث مادر مارا شکستي

پدرزخم زبان بسيار خوردم
کتک از خصم بد کردار خوردم
ميان کوچه هاي شهر سيلي
هم از دشمن هم از ديوا رخوردم

پدر زهرا ي توحاجت روا شد
ببين مزد رسالت چون ادا شد
ببين بازو دست وسينه من
بلا گردون جون مرتضي شد

مدينه محشر کبري بپا بود
رسن برگردن شيرخدابود
دوصد گلچين و يک گل من چه گويم
گل حيدر به زير دست وپا بود

خدا داند دلم خون گريه مي کرد
به حالم دشت وهامون گريه مي کرد
نديدم زخم پهلو را درآن شب
ولي ديدم کفن خون گريه مي کرد

دلم زارو حزينه چون ننالم
وجودم آتشينه چون ننالم
نمي نالم مو از بازو وصورت
علي خانه نشينه چون ننالم

مخواه از من که رويم را ببيني
برايت بس بود خانه نشيني
مخور غصه سلا مت گرنکردند
به چشم من امير المونيني

صداي ناله ات آيد بگوشم
پس از تو آب خوش هرگز ننوشم
خدادر نوجواني قسمتم کرد
که تابوت تورا گيرم به دوشم

فلک ديدي چه خاکي برسرم کرد
زطفلي رخت ماتم در برم کرد
الهي بشکند دست مغيره
که بين کوچه ها بي ماددم کرد

هرجا که عزا برمن مظلومه گرفتيد
ساکت ننشينيد حسين وحسن آنجاست
آنقدر پي قبر من مظلومه نگرديد
هرجا دلتان مي شکند فبر من آن جاست

چرا بال وپر ما راشکستي
نهال بي بر مارا شکستي
الهي بشکند دستت مغيره
که دست مادر مارا شکستي

نخلي که شکسته ثمرش را نزنيد
مرغي که زمين خورد پرش رانزنيد
ديديد اگر که دست مردي بسته است
ديگر در خانه همسرش را نزنيد

يک باغ گل آتيش زدن نداره
غنچه ولاله سوختن نداره
يک بلبل شکسته پر که ديده
يک زن تنها که زدن نداره

ميسوخت درو فاطمه پشت در بود
دل از درآتش زده سوزانده تر بود
بر فاطمه فضه بود نزديک ولي
نزديکتر ازکنيز ميخ در بود

ديگرنخواهم صورتم شوهر ببيند
شايد که در رخسارم اين زيور ببيند
يارب مبادازان که طفل بي گناهي
درکوچه سيلي خوردن مادر ببيند

اي مرگ بين جان محزون مرا
اي خاک بپوش جسم گلگون مرا
اي فضه علي زمسجد امد برخيز

زهراي من که هست علي پابست تو
اي هستي جهاني ومکاني زهست تو
آن بي حيا به طعنه به من گفت ياعلي
ديدي که زنده ماندم وديدم شکست تو

من عليم که خدا قبله نما ساخت مرا
جزخدا و نبي و فاطمه نشناخت مرا
منکه يکباره در از قلعه خيبر کندم
داغ زهرا بخدا از نفس انداخت مرا

132
شعر بعدی