گرفته اند، جوان دارها جوان مرا
شکسته اند، کمان دارها نشان مرا

به ساقه ی گلِ سرخم زدند، اما نه
تبر زدند شکستند، استخوان مرا

غروبِ ظهرِ دَهم را زمینیان دیدند
به خاکِ سرخ کشیدند، آسمان مرا

به روی برگِ درختم قدم زدند، همه
بهارِ لِه شده ی من ببین خزان مرا

عصای پیریِ بابا نلرز، می لرزم
ببین ستونِ ...