چون کنم یاد اسیران حسین
آید از شام بلا یاد مرا
مِحنتم کُشت چو در یاد آمد
مِحنت سیّد سجّاد مرا

چشم من تا سحر از غصّه نخفت
من ندانم چه بدید و چه شنفت
که به دروازۀ ساعات بگفت:
مادرم کاش نمی‌زاد مرا

مادرم کاش نمی‌زاد و نبود
چشم من شاهد این چرخ کبود
که بسی داغ سر داغ فزود
خصم بد کینه ز بید...