پروانه صفت با غم تو سوخته ام من
چشمان دلم را به رَهَت دوخته ام من

لطفی کن و من را زِ فِراقت نده آزار
جانا تو بیا دست از این فاصله بردار

ای عشق ببین بی سر و سامان تو باشم
چندی است که دیوانه و حیران تو باشم

من سائلم و دست به دامان تو هستم
بیمار توام ، چشم به درمان تو هستم

دیدی که سر راه تو بر خاک ...