وقتی نشست شعله ی آتش به پیکرش
فریاد آب آب برون شد ز حنجرش

آن طایری که داشت هوای مدینه را
با سنگ کینه بود که بشکست شهپرش

زهرا گریست از غم فرزند خود جواد
زهری که داد همسر مولا به شوهرش

مردی درون حجره فتاده بروی خاک
قاتل ستاده خنده زنان در برابرش

تا نشنوند ناله ی واغربتای او
چندین کنیز...