بنگر که سما ریخت به خاک اختر خود را
می دید چو خورشیدِ ز کین پرپر خود را

ای وای که در خانه ی نا امنِ پر از غم
از زهر جفا کشت زنی شوهر خود را

مردی به زمین خورد ازآن توطئه ی شوم
اینگونه نکُشته ست کسی همسر خود را

از زهر ستم رفت ز کف تاب و توانش
وز تیر جفا داد ز کف شهپر خود را

از هُرم عطش...