غریب بود و غمش را کسی نمی فهمید
به غیر قاتل جانش چه کس به او خندید؟
میان آن همه در ظاهر آشنا با او
یکی ز ناله ی تنهایی اش نمی لرزید
لبش ز داغ عطش چون کویر سوزان و
کنیز دور سرش با پیاله می چرخید
رسید تا به خراسان نسیم ناله ی او
دل پدر ز غمش شرحه شرحه می گردید
نه مادری و نه خواهر نه دختری که...