هرکس که شنید از غمِ تقدیرِ رقیه
یک شب نگذشت است که شد پیرِ رقیه

هرگز نکند نیم نگاهی به گناهی
چشمی که شود گریه‌کنِ تیرِ رقیه

آن کوه که نزدیک‌ترین قُلّه به ماه است
سرشانه‌ی سقاست به تعبیر رقیه

هرگاه که برخاست اذانِ علی اکبر
در خیمه شنیده شده تکبیر رقیه

ما را خود زهرا سرِ این سفره نشانده
می‌خواست ...