نیزه دارت به من یتیمی را
داشت از روی نی نشان می داد
پیش چشمان کودکانت کاش
کمتر آن نیزه را تکان می داد

تو روی نیزه هم اگر باشی
سایه ات هم چنان روی سرِ ماست
ای سر روی نیزه! ای خورشید!
گرمی ات جان به کاروان می داد

دیگر آسان نمی توان رد شد
هرگز از پیش قتلگاه... آری
به دل روضه خوان تو -که منم-
کاش قدری...