دختری ماند مثل گل ز حسین
چهره اش داغ باغ نسرین بود
جایش آغوش و دامن و بر و دوش
بسکه شور آفرین و شیرین بود

طفل بود و یتیم گشت و اسیر
جای دامان، مکان به ویران داشت
ماهِ رویش نبود بی پروین
ابرِ چشمش همیشه باران داشت...

پا پُر از زخم و دست، بی جان بود
جسم، شب گون و چهره، چون مهتاب
می نشست و به روی صفح...