مدینه دردم دوا شد
حاجت قلبم روا شد
حالا سر از زخم کهنم
که تو دلم بوده وا شد

زخمه دلم از،کوچه و مادره
مرهم اونهم،زهر این همسره
زهرو مینوشم،که برام بهتره

لخته ی خونم،حاکی از اونروزاست
که توو دلم موند،همه ناگفته هاست
همون که پنهون،شده بود از باباست

خودم بودم که،مردکی پست،راهو تو کوچه،رو...