فسرده اند چرا جان پُر بهایت را
شکسته اند چرا حرُمت عبایت را

سرنماز تو ناگه، هجوم آوردند
بهم زدند همه ذکر ربنّایت را

صدا زدی ز دل خود اَنا بنُ ابراهیم
شرر زدند چو نمرودیان سرایت را

دوباره دست پلیدی بُرون شد و دیدند
به ریسمان ستم بسته دست هایت را

حدیث غُربت حیدر ز تو شنیدن داشت
رسانده...