تنها نسوخت از شرر زهر حنجرت
آتش رسید بر جگر و جسم لاغرت

یکبار غرق خون لبت از زهر شد ولی
عمری چکید خون دل از دیده‌ی ترت

از کوچه های تنگ عبورت فتادو بعد
یادآمد از کبودی رخسار مادرت

گرچه شکسته اند درِ خانه را ولی
دیگر لگد نخورد به پهلوی همسرت

با ترس کودکت وسط شعله میدوید
زخمیِ خارها ن...