شبهای من ز غصه دگر بی سحر شده
ای آسمان ببین که چه با این قمر شده

بعد از دو ماه دیدم و نشناختم تو را
ای وایِ من که محتضرم، مختصر شده

از رنگ سرخ پیرهنت رنگ من پرید
این زخم سینه ی تو عجب دردسر شده

با هیچ کس نگفته ای از درد خود ولی
از درد پهلوی تو علی با خبر شده

شانه زدی به موی حسین و دلم شکست
دیدم ...