زیر بار بغض سنگینش فقط خندیده است
درد دارد خنده اش این را علی فهمیده است

شرم چشمان پسر را خوب میفهمد پدر
ماجرا را از حسن در خلوتش پرسیده است

گفت مادر رخ عیان کن پیش چشم بوتراب
رو نگردان جای سیلی را سحر او دیده است

بیشتر از زخم پهلویش علی در کوچه ها
از تبسم های تلخ قاتلش رنجیده است

بس که با حی...