درقابِ چشمهایِ همیشه بهاری ام
تصویرِ بی صدا کِشم از بی قراری ام

از ترس اینکه حالِ تو گردد وخیم تر
در سینه حبس میکنم این آه و زاری ام

باور نمی کنم که قرار است جان دهی
در این دیارِ کینه تو تنها گُذاری ام

آیا شود که باردگر پا شوی زجا
با هر تبسمت بنمایی تو یاری ام

تا آه میکشی زسرِ زخم هایِ باز
من شا...