روی گونه های من همیشه اشک نم نمه
هر چقدر روضه بگم از این همه بلا کمه

مثل یه مرغ زخمی هی می زنم پر و بال
نمی رسه به دادم کسی تو این سیاه چال

کنج این زندون دیگه عمر من رو به اتمامه
این غل و زنجیر مثه عضویه که رو دستامه
درد تنهایی خیلی بدتر از درد زخمامه

وای از این غریبی


️بنددوم️
نمی تونم یه نفس صدامو من رها کنم
باید افطارمو من با تازیونه وا کنم

شاید دووم نیارم تو بند این اسارت
با این همه جسارت با این همه اهانت

از شکنجه ها همه جسم من لاله بارونه
جای دستاشون روی صورتم تازه میمونه
کاشکی می مردم که قلب من از طعنه ها خونه

وای از این غریبی



️بندسوم️
اومده جون به لبم از این همه بغض گلو
ناسزا به من بگو به مادرم چیزی نگو

کاشکی می شد به جای مادری که عزیزه
من توی کوچه بودم تا خون من بریزه

مادرم زهرا همه دشمنارم دعا می کرد
اما کشتنش زیر دست و پا عده ای نامرد
ناسزا نگو که دارم می میرم من از این درد

وای از این غریبی


سبک و شعر : محسن طالبی پور