روزی که تقدیر دل ما هجر دلبر شد
روز و شب ما در سرای غصه ها سر شد

در خلوت خود آن قَدَر دلتنگ او شد دل
تا آنکه رفت و در هوای او کبوتر شد

روزی نشستم گوشه ای با بغض تنهایی
آن قَدر گفتم از فراقش دیده ام تر شد

ای روشنای قلب تاریکم کجا هستی؟
آقا بیا دیگر که دنیایم مکدّر شد

کی می شود رؤیت کن...