دمِ صبح آمده ام، چون به دمت محتاجم
خیمه ات کو! به غبار قدمت محتاجم

گریه ام از سر بیچارگی و دربدری است
دلخوشی همه عالم! به غمت محتاجم

ریشهء رشد مرا خاک گناهم سوزاند
منِ تاریک، به نورِ حرمت محتاجم

آنقدر خیر رساندی که بدعادت شده ام
دست من نیست اگر بر کرمت محتاجم

شرم دارم به کسی رو بزنم غیر خودت
تا ...