(زبانحال نهر علقمه با حضرت أم البنین(س))

تشنه بود و با چه شوقی پا بر این دریا گذاشت
گریه کردم تا که عباس ِ(ع) تو پا اینجا گذاشت

میزدم موج و نگاهم کرد و یادِ کودکان
جرعه ای لب تر نکرد و داغ بر دلها گذاشت

گفتم ای تیرِ بلا بر چشم هایش زل نزن
التماسم را رها کرد و به چشمش پا گذاشت

آنچنان محکم اصابت ک...