بلایی ناگهان آمد به روی آشیان من
مُقَدّر بود تا آتش بسوزد جسم و جان من
و میخ داغ و سوزانی شکافد سینه من را
رسد در گوش مولایم شکست استخوان من

دلم خوش بود از جانم گُلم را تازه می چینم
ندانستم که محسن را به روی خاک می بینم
ندانستم که یک روزی علی در بند می گردد
گذارد فضه محسن را پر از خون روی ب...