باآه آه خویش پُلی تا فلک زدی
آتش به جان و هستی خیل ملک زدی

ای بانوی مقدس گل خانه ی علی
تکیه ز قدر و منزلتت بر فلک زدی

دیدی که خالص است ابوالفضل ناب تو
وقتی عیار گوهرخود را محک زدی

با ناله ی حسین حسینت گریستی
بر زخم های جان و دل خود نمک زدی

با زینب و رباب دراین خلوت غریب
خیمه به پاس سوک وغمی مشتر...