کنار طشت طلاست، فاطمه مهمان من
چوب مزن ای یزید! بر لب و دندان من

با چه دلی می‌زنی برلب من خیزران
کز همه دل می‌برد، نغمه‌ی قرآن من

گر چه تحمل کنم، ضربه‌ی چوب تو را
تابِ مرا می‌برد، گریه‌ی طفلان من

تا که نگاه افکنم، بر رخ اطفال خود
دور زند دم به دم، دیده‌ی گریان من

تا نرود از اسف، صبر ...