خنجر شمر به خون شه خوبان تشنه
حنجر شه بدم خنجر بُرّان تشنه

من چو خضرم، و فُراتست اگر آب حیات
خضر، کی مانده به سرچشمۀ حیوان تشنه؟

آه از آن لحظه که اصغر به سر دوش پدر
داد حنجر به دَمِ غنچهِ پیکان، تشنه!

کودکانم که همه شهد و شکر می‌خوردند
حال، طوطی صفت، اندر شکرستان، تشنه

گفت شاه شهدا ب...