هوای سامره افتاده در سرم آقا
دوباره در حرم تو، کبوترم آقا
اگرچه بال و پرم در گناه سوخته است
به شوقِ صحن و سرای تو می پرم آقا
برای آنکه طوافی کنم به دور ضریح
گرفته شوق پریدن، سراسرم آقا
من از دیار جنون، از تبار عشّاقم
گدای سامره ام، زار و مضطرم آقا
به اذن فاطمه اذنِ ورود می خوانم
گدای خسته دل و سائل ...