می رَفت و جُز شَریعه به جایی نَظَر نداشت
از بیقراریِ دلِ او کَس خَبَر نداشت
.
تنها به فکرِ تشنگیِ اَهلِ خیمه بود
با مَشک، احتیاج به تیغ و سِپَر نداشت
.
چَشمِ تَرَش به خُشکیِ لب خنده میزد و
یک جُرعه بَهرِ رَفعِ عَطش آب بَر نداشت
.
پُر کرد مشکِ آب و روان سوی خیمه شد
طفلِ حَرَم نیاز، جُز این مُختَص...