مولا شبانه غسل داد آن پیکر رنجیده را
می کرددریایی زخون چشمان هجران دیده را

می شُست امّا خونجگربا بُغضی از اندوه وغم
می ریخت روی پیکرش گلهای سرخ چیده را

گیرم زداغ فاطمه سوزد چو شمعی بی صدا
آرام نتواند کند قلب به خون غلتیده را

بااشک حسرت نیمه شب دراوج غربت مرتضی
می بُرد تا دفنش کند یاس خزان گردیده ...