داغ، بیچاره از نجابت اوست
درد، درمانده از اجابت اوست

من که سر بر نیاورم ز دوکون
گردنم زیر بار منت اوست

باور کیست پهلوان عرب
خانه اش قتلگاه حرمت اوست

سر مویی نشد کم از علی اش
شاهدم اینهمه جراحت اوست

بعد هفتاد شب که خوابیده
اشک در چشم بی شکایت اوست

هر چه او داشت پای من بگذاشت
هرچه دارم فقط رفا...