مائیم و فراق و درد دوری
رفت از کف ما دگر صبوری
عمری ست نشسته ایم شاید
از کوچه ی ما کنی عبوری
ران ملخی ست هدیه ی من
یک گوشه نگاه سوی موری
تو بیشتر از تمامی ما
آماده ی آن صبح ظهوری
تنگ است ز هجران تو سینه
تو مایه ی شرح این صدوری
ای خیر کثیر مثل زهرا
تو نور خدا و فوق نوری
شرمنده ام از گناه وقتی
پروند...