ای کاش ز شوق رخ جانانه بمیرم
پروا نکنم تا که چو پروانه بمیرم
ای کاش از این عقل دگر دست بشویم
دیوانه دیوانه دیوانه بمیرم
این شرط جنون نیست که آباد بمانم
باید به خرابات و به ویرانه بمیرم
ای کاش که مرغ دل من بال گشاید
فارغ شوم از دغدغه دانه بمیرم
صد حیف نشد خادم دربار بمانم
این عقده به دل ماند که مردان...