جانی نداشت تا که روی پا بایستد
ای جان فدای آنکه نشد تا بایستد

آتش گرفته است کسی که برابرش
از احترام، پهنه ی دریا بایستد

او برکت زمین و زمان است، حق بده
کم مانده است نبض دو دنیا بایستد

دارد عبا به سر به سوی حُجره می رود
هی می نشیند و به تقلا بایستد

در پیش مادرش به زمین خورد و هرچه کرد
اما نش...