زهر اُفتاده است بر جانت
تب و آتش شده است مهمانت

می فشاری زِ درد دندان را
می کِشی زانوان بی جان را

شعله ها سرکش است می دانم
جگرت آتش است می دانم

شده وقت غروب بین مسیر
به زمین پا مکوب بین مسیر

به سر خود عبا کشیده ای و
سر خود را کجا کشیده ای و

پیش زهرا زمین مخور اینقدر
تک و تنها زمین مخور ای...