یک دلِ بی قرار سهمش شد
دوریِ از نگار سهمش شد

بی علی اکبر و عمو عباس
سیلیِ آبدار سهمش شد

روی بالِ فرشته می خوابید
یک بغل سنگ‌و‌خار سهمش شد

در بیابان و نیمه های شبش
دلهره، اضطرار سهمش شد

تا که آورد اسم بابا را
مُشت ها بی شمار سهمش شد

از لگدهای زجر پهلو درد
از سنان چشم تار سهمش شد...