یوسف من ، این قَدَر چشم مرا دریا نکن
پیر کنعان را اسیر چشم نابینا نکن

ضامن من شو ولی مانند آهو نه ، بیا
با خودت من را ببر ، آوارهٔ صحرا نکن

هر که را دیدم به او گفتم تو آقای منی
ای همه دار و ندار من ، مرا رسوا نکن

من کجا و زائرانت؟ با خودم هم گفته ام:
هی خودت را در میان جمع خوبان جا نکن

تا نگاهم ...