یه داغه،یه درده، که انگاری مثه باد خزونه
یه بغضه، که داره، بازم قلب ماهارو میسوزونه
یه مرد ِ ، غریبه ، کسی حالشو اصلا نمیدونه

بازم شعله از در زبونه کشید
بازم اهل یک خونه در اضطراب
بزرگ قبیله دلش خون شده
با دستی که حبسه میون طناب

این همه زجر و مصیبت واسه این آقا زیاده
صادق آل عبا رو میبرن پای پیا...