نیمه های شب بود
مشغول تسبیح و دعا و ذکر رب بود
یه دفعه دید دورش یه عده بی ادب بود
امون از این غم

آخر عذاب بود
یه دفعه دید دستاشو که بین طناب بود
حق داره که بگه یاد ابوتراب بود
امون از این غم

در آتیش گرفته ساغر آتیش گرفته
اونو انداخته یاد درد مادر آتیش گرفته
بازم جای شکره اینجا نیست معجر اتیش گرفته...