گشت قنداقه‌ات به دور سرش
این چنین بود که شدی قمرش

مادرت خویش را کنیزش خواند
پدرت بود اگرچه که پدرش

پدرت گفته بود خواهی شد
روزگاری فدایی پسرش

بوسه‌های پدر اثر دارد
این چنین دستهات شد سپرش

آه از چشم‌های خونینت
آه از داغ چشم‌های ترش

تیری از پیکرت نشد بکشد
چقدر تیر می‌کشد جگرش

چه بگویدبه کودکان حرم
می‌کشد اهل خیمه را خبرش

بعد تو خیمه بر زمین افتاد
بعد داغت شکسته شد کمرش

دور دیدند چشم‌هایت را
سر نیزه اگر که رفت سرش

می رسد تا اسارت این روضه
زینب و بی تو بودن و سفرش

سعیده کرمانی