گره زده است خودش را به زلف حیدر، شب
که با جمال علی روشن است دیگر شب

و ردّ شمس برای امیر چیزی نیست...
که صبح می شود از یک نگاه قنبر، شب

به سمت قلعه چنان حمله برد صاعقه وار
که روز، گشت به چشم یلان خیبر شب

میان این همه حاکم ، به جز علی چه کسی
به خانه فقرا سرکشی کند در شب؟!

نسیم می گذرد از عبای او...