گرفته بر سر دامن سر جوانش را
و داده است ز کف طاقت و توانش را

برای این‌که پدر را دمی صدا بزند
گرفت خون میان لب و دهانش را

صدای خنده شان تا رسید نفرین کرد
ز آه سینه‌ی خود جمع دشمنانش را

خلیل وعده نمود و پس از هزاران سال
حسین ِ فاطمه پس داد امتحانش را

دوباره حرف علی کوچه باز شد این‌بار
...