کی میدونه درد غربت،چه جوری آروم می گیره
کی میدونه ، چقدر سخته، کسی تو غربت بمیره
ای ابر بی بارون ببار،بر دشت و بر هامون ببار
در عزای اون، نیمه جونی، که بین نامردا اسیره
چشم براه یه، آشنا مونده ،تا به راه اون بمیره
ملیکه ی ارض و سماء ، ای زینب امام رضاع

توی مهتاب نگاهت، فقط از شب کینه داره
روی لب ها...