کی بیایم مرمر پایین پایت را ببوسم
من غبار گوشه ی صحن وسرایت را ببوسم
عرش، حالا که شده فرش کف پای گدایت
پس شده واجب کف پای گدایت را ببوسم
غبطه خوردم بر کبوترهای روی گنبد تو
کاش می شد لحظه ای گنبد طلایت را ببوسم
وقت بوسه بر ضریحت غرق رویایی شدم که
خم شدم گویا که یک پر از عبایت را ببوسم
آب سقاخانه ات ر...