کیست این طفل که در ساعت خواب
سر گذارد روی دوش مهتاب

از تبش سوخته حتی خورشید
از لبش باخته رنگ مهتاب

نغمه گریه اش از شور حجاز
صوت لالایی اش آهنگ رباب

تشنه کامی که ز پیمانه ی عمر
خورده اندازه ی شش جرعه ی آب

حیف از این برگ گل باغ بهشت
از عطش دید چه بسيار عذاب

قاتلش با چه حسابی میکرد...