کشیده ام زِ تنت نیزه ای حلالم کن
که تکیه گاه کنم تا حرم مرا ببرد

بیا خدای ادب، پیش جمع بی ادبان
بلند شو که کسی محترم مرا ببرد

قرار بود به دستت کنیم تکیه همه
قرار نیست که دست قلم مرا ببرد

پس از تو صبرِ حُسینت به لب رسیده بگو
سپاه نیزه بریزد سرم مرا ببرد

به روی دامن پهلو شکسته اُفتادی
منم شکست...