کارم شده زِ دوری تو سوختن، بیا
بَر خَرمنِ شکسته دل آتش مَزن، بیا

یعقوب هم به گریه ی من گریه اش گرفت
کنعان به گِل نشست، عزیزِ وطن بیا

اشک و دلِ کباب و پریشانیِ سحر
تا سَرکشی کُنی تو از این انجمن بیا

فَوّاره های ناله ی من تا به عَرش رفت
دل را بس است این همه رُسوا شدن، بیا

اهل کَسا به آمدنت وعده دا...