چه کرده بود مگر زهر با اباالهادی
که میزد از عطشش دست و پا اباالهادی

میان حجره، پر از درد بود و شد بی تاب
ز بس که با جگر سوخته صدا زد آب

همین که تشنگی اش در حرم مضاعف شد
تسلیِ دلش آوای خنده و دف شد

کسی به خواندنِ ذکری، بر او نشد تسکین
کسی نخواند کنارش دو آیه از یس

بها و ارزش خورشید را...