چقدر سرو رشیده خمیده قامت تو
چه سایه های کبودی ست روی صورت تو
اگر چه از غم کوچه نگفته ای با من
شده است چادر خاکی صدای غربت تو
سه ماه می شود ای هانیه دلم تنگ است
دوباره تا بنشینم به پای صحبت تو
چه زخم ها که ز لبخند این و آن خوردم
همینکه که خنده فراموش شد ز ساحت تو
کمال غربت من هست زخم پهلویت
ز خاطرم ...